Παραθέτω ένα ποίημα του Κ.Β. πού διάβασα στο Blogging V.S. Manipulation
"Φρόνιμα και ταπεινά πάω με κείνον που νικά. Αν θέλεις να χαρείς τη λευτεριά νωρίς γίνε προδότης, γίνε. Θα 'ναι μαζί σου οι νόμοι και η πλερωμένη γνώμη. Πέτα την ανθρωπιά σου. Κι απ' τον αφέντη πιάσου. Κι άμα σε φτύσει αυτός, να κάθεσαι σκυφτός. Και θα 'χεις τα πρωτεία στη σάπια πολιτεία."
ΚΩΣΤΑΣ ΒΑΡΝΑΛΗΣ
Πραγματικά έχω αρχίσει να πιστεύω πως μας λείπουν πολλά πράγματα για να μην είμαστε φρόνιμοι και ταπεινοί όπως λέει ο Κ.Β. στο παραπάνω απόκομμα.
Μας λείπει η ελπίδα κ η πίστη, το θράσος, το θάρρος, και η ορατικότητα…
- Ελπίδα κ πίστη: Όταν βλέπεις τα έργα σου και τους κόπους σου να μην πιάνουν τόπο χάνεις ελπίδα και πίστη καθώς ο χρόνος σου χαϊδεύει το μυαλό.
- Θράσος: Όταν υπάρχει παντού λογοκρισία και ο φόβος της παρανομίας υπάρχει φυτεμένος στον λόγο σου, τότε δεν υπάρχει θράσος.
- Θάρρος: Όταν κάθε θαρραλέα πράξη κρίνεται παράνομη, λογοκρίνεται και γίνεται θέμα συμφερόντων…
- Ορατικότητα: Όταν η <<θέα>> σου κλείνεται από την <<θέα>> του άλλου.
Έτσι λοιπόν δεν μας μένουν και πολλά. Όλα είναι “φραγμένα”.
“Η ελευθερία σου σταματάει εκεί που αρχίζει η ελευθερία του άλλου.”
Αν ήμασταν πραγματικά ελεύθεροι θα ίσχυε το παραπάνω?
Θα υπήρχε ποτέ περίπτωση η απόλυτη ελευθερία μας να περιόριζε κάποιον συνάνθρωπο μας?
εξεγερμένη νεολαία της Ελλάδας
-=Μπεατρίς Αουρόρα=-
EZLN.
